Krótka informacja na temat książki pt.:

„VIP DOSTROJENIE, VIP ADAPTACJA, VIP EWOLUCJA i BIOLOGICZNO-DUCHOWY KLUCZ-MODEL CZŁOWIEKA”

Czy możliwe jest, aby istniała jedna książka dająca przejrzyste i wiarygodne odpowiedzi na podstawowe pytania, które zadaje sobie każdy myślący człowiek?

Ot chociażby takie:

-          Jaki jest cel naszego ziemskiego życia?

-          Jaki jest (i jaki powinien być) prawidłowy kierunek dalszej ewolucji człowieka i jego organizmu?

-          Jaka jest prawdziwa przyczyna najczęściej występujących chorób i chorób w ogóle?

-          Jaka jest prawdziwa przyczyna przykrych losowych zdarzeń i problemów?

-          Jak wychowywać dzieci i młodzież?

-          Jak i dlaczego należy szanować swoich rodziców?

-          Jak żyć, aby uniknąć typowego dla ogółu ludzi rozczarowania życiem u jego schyłku?

-          Jaka jest prawdziwa przyczyna nasilających się zmian klimatu i pogodowych anomalii?

-          Jaka jest prawdziwa przyczyna występowania epidemii i pandemii?

-          Jaka jest prawdziwa przyczyna rosnącej liczby kataklizmów z udziałem sił Przyrody?

Nie chce się wierzyć, ale ta niezbyt obszerna książka – bo tylko 126 (ale za to jakich!) stron – udziela przejrzystych i wystarczająco dokładnych odpowiedzi na wszystkie wyżej wymienione pytania i na wiele innych. Mało tego! Przy jej pomocy każdy Czytelnik może dokonać przyczynowej diagnozy swoich osobistych zdrowotnych i losowych problemów. Ba! Może je rozwiązać, albowiem diagnoza stanowi zarazem receptę na ich pomyślne rozwiązanie. I co istotne – może uzyskać wskazówki jak żyć, aby uniknąć poważnych problemów w przyszłości.

Czy to możliwe?

O tym Czytelnik musi przekonać się już sam.

Pewnym argumentem niechaj jednak będzie fakt, że jej autor to nie tylko doświadczony lekarz i badacz, ale i odkrywca nieznanych dotąd praw i zjawisk oraz twórca nowych technologii – Technologii rezonujących z życiem (TRWSDP VIP).

O randze tych Technologii świadczy zaś fakt, że przy ich pomocy w 2006r. ich twórca (a zarazem autor niniejszej książki) dokonał pierwszej w świecie transformacji roztworu molekuł ze stanu „neutralnego” do stanu charakterystycznego dla życia.

To bezspornie kosmiczne osiągnięcie – tak zresztą oceniają je naukowcy!

Wszystko wskazuje jednak na to, że niniejsza książka to kolejne – i także kosmicznego formatu – osiągnięcie jej autora. Zaś sam autor nie ukrywa, że zaistnienie tej właśnie książki uważa za wydarzenie przełomowe w historii naszej cywilizacji!

Dlaczego? Przekonajmy się sami!

dr n. med. dr n. psych. Władysław Stanisław Rybicki

- Absolwent Wydziału Lekarskiego w Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi (Polska) 1977.

Doktor medycyny i doktor psychologii. Badacz i znawca medycyny starożytnej i większości nurtów medycyny alternatywnej. Gerontolog, ekolog i biblista. Autor wielu nowych metod leczenia i rewitalizacji. Prekursor nowej syntezy medycyny, biologii, fizyki i psychologii.

Twórca Nowoczesnej Medycyny Biologicznej realizującej tę nową syntezą w ramach Centrum Medycyny Biologicznej VIP DOSTROJENIE.

Dr Rybicki – inicjator i organizator Międzynarodowego Instytutu Ekologii Człowieka VIP DOSTROJENIE .

Dzięki odkrytemu przez siebie prawu rezonansu równoległych zjawisk stworzył nową metodę  badawczą w nauce – metodę energoinformacyjnej syntezy równoległych zjawisk.

Zastosowanie tej metody równolegle w stosunku do struktury czasu i przestrzeni oraz struktury anatomii człowieka doprowadziło do odkrycia zasad dostrojenia człowieka do Praw Czasu i Przestrzeni rządzących ludzkim życiem, zdrowiem i rozwojem.

Następnym krokiem było stworzenie Technologii Rezonansowych Warunków Sprzyjających Dostrojeniu do Praw Czasu i Przestrzeni. Z kolei wieloletnia już praktyka stosowania ich w medycynie potwierdziła i dalej potwierdza swoją skutecznością uniwersalną prawdę i Filozofii i Technologii Dostrojenia do Praw Czasu i Przestrzeni. Ich zaistnienie stworzyło fundament pod uniwersalną kosmiczną medycynę, psychologię i filozofię, a tym samym odkryło nowe perspektywy dla ludzkości.

publikacje:

Przesłanie choroby – Choroba Twoją szansą
PRZESŁANIE PTASIEJ GRYPY DO LUDZKOŚCI
Biblia Życia
PRZESŁANIE SŁOWIAŃSKO – HEBRAJSKIEJ HISTORII
VIP DOSTROJENIE

W koncepcji naukowej Księdza Profesora Sedlaka życie ma cechy elektromagnetyczne, podobnie jak świadomość. Istnieje Homo electronicus, a elementarnym pratworzywem jest dynamiczna bioplazma – piąty stan materii przynależny tylko żywym istotom. Poglądy te zawarł w książce „Bioelektronika” i „Homo electronicus”

Ks. Prof. dr hab. Włodzimierz Sedlak

Włodzimierz Sedlak, twórca polskiej szkoły bioelektroniki i elektromagnetycznej teorii życia.

„Teologia Światła, czyli sięganie Nieskończoności” – jest ostatnią książką, którą prof. Włodzimierz Sedlak przygotował do druku. Uwieńczeniu realizacji planów wydawniczych przeszkodziła choroba i śmierć Autora. W tej książce Autor prowadzi Czytelnika w kierunku Światła przy pomocy bioelektroniki i wiary w Nieskończonego Boga. Wnioski są zaskakujące: bioteologia, nieśmiertelność duszy jest absolutnym pewnikiem i jest wynikiem elektromagnetycznej natury życia, a śmierć to wrota będące wstępem do wielkiej ery nieśmiertelności. Teologia Światła, czyli sięganie Nieskończoności” to próba bioelektronicznego wyjaśnienia śmierci, nieśmiertelności, duszy człowieka. To również zapis naukowych zmagań i odkryć Autora.

„Dziękuję Ci, żeś mnie rzucił w stronę, gdzie nikt nie chodzi – na podbój życia. To światło. Żywe światło. Żeś to ostawił przy rozpalaniu dnia biosfery. Jakie to jest cudowne… Nie ma okrzyków. Jakie to bajeczne… Życie elektromagnetyczne. To samo, co światło biosfery promieniujące wiecznie. Co najwyżej, ulega przemianie energii. I o to tutaj chodzi, energia nie ginie przecież. Energia wszelka jest wiecznie żywa.

Mój program naukowy streszcza się w krótkim aforyzmie – Życie, czym jesteś?. Aby tak dalece sięgać w naturę życia, muszę się wstępnie wyzwolić z akademizmu pojmowania przedmiotu biologii. Muszę być na własnych obrotach intelektualnych. Inaczej do niczego nie dojdę. Nowa wizja życia jest specyficznym stanem w biologii. Znowu rozwój tradycyjnej biologii jest mi utrudnieniem w balaście informacyjnym, jakby wszystko było wykończone, poukładane – z wyjątkiem natury. Biologia jest ‘pełna’ poznania, ale jedynie na peryferiach i tylko wtedy, gdy rozpatruje zagadnienie, czym jest życie w ogóle, nie zaś w istocie swej natury. Na czym polega istota natury życia – pytanie pozostające bez odpowiedzi.

Tyle się o życiu mówi, pisze, głosi, rozpacza, kiedy gaśnie, niepokoi, gdy dolega. Zdaje się, że tak dużo się wie o życiu. Chodzimy w nim, obracamy się, poznajemy świat przez życie, bierzemy udział w życiu. Tak wiele szczegółów doszło do naszej wiadomości. Najważniejsza rzecz – uczestniczymy w życiu do czasu i właściwie tak uczestniczymy jak zegarmistrz, który na podstawie znajomości mechanizmu zegarowego, chciałby zabierać rzeczowy głos na temat natury czasu.

Tak wartko płynie życie, że doprawdy zapomniano przeanalizować, czym ono jest. Niedorzeczność powstaje stąd, że człowiek podtrzymuje to życie, stara się je zachować, widzi jego narodziny u innych i śmierć życia również u innych – bez możności określenia natury tego zdarzenia.

Tymczasem z fizyki wiemy, że istnieje świat materii, który jest niewyobrażalny. Kwantowy. Ponieważ rachunek kwantowomechaniczny jest abstrakcyjny bez odzierania postrzegania z detali zewnętrznych, wobec tego nie możemy sobie świata kwantowego przedstawić. Jest on możliwy tylko do opisania formalnego, czyli matematycznego. Jeśli tak się sprawy przedstawiają, że wszelka materia posiada niewidoczny realizm kwantowy, wobec tego życie w najgłębszych swych rejonach powinno być również skwantowane. Musi więc być na tym poziomie energią.

Pomysł szalony, ale robi wrażenie trafnego uderzenia w sedno sprawy. Mamy spróbować przybliżyć sobie ten niewyobrażalny świat na odległość, która pozwoliłaby jako tako zapoznać się z życiem. Mówiąc prosto – pragniemy poznać kwantowe podstawy stanu ożywienia. Jeśli tutaj się nie przybliżymy do natury życia, to już do niej nie dojdziemy w naszym poznaniu. Trochę zaś gimnastyki mózgu zawsze się przyda”.

Włodzimierz Sedlak

Trudno jest w kilku słowach streścić całe, niezwykle bogate życie księdza profesora. Naukowiec, pedagog, ksiądz, którego teorie, podparte naukowymi dowodami, wywołały niezłe zamieszanie wśród starych, profesorskich wyg. Zajmował się paleontologią, geologią, ewolucjonizmem, by stać się wreszcie twórcą bioelektroniki, nowej dziedziny nauki. Był człowiekiem niezwykłym. Potwierdzą to zapewne wszyscy, którzy mieli okazję poznać Go.

Urodził się w górniczej rodzinie 31 października 1911 roku w Sosnowcu, zmarł w Radomiu 17 lutego 1993 roku. Dzieciństwo spędził w Sosnowcu i Suchedniowie, okres dojrzewania upłynął mu w Skarżysku-Kamiennej. Po maturze wstąpił do Seminarium Duchownego w Sandomierzu w 1930 roku. Po święceniach kapłańskich w 1935 roku został przydzielony do pracy w szkole w Ćmielowie jako prefekt. Pod koniec sierpnia 1939 roku został przeniesiony do Sienna, gdzie mieszkał i pracował jako katecheta do 1948 roku. W Siennie odbudował po wojnie podstawowe szkolnictwo oraz powołał do życia: Szkołę Rzemiosł i Liceum Ogólnokształcące. Liceum istnieje do dzisiaj, a od 1992 roku nosi imię swego założyciela, czyli ks. prof. Włodzimierza Sedlaka.

Mieszkając i pracując w Siennie w roku 1946, W. Sedlak w trzydziestym piątym roku życia podjął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Do Lublina przez dwa lata dojeżdżał na zajęcia. Od 1948 do 1952 studiował stacjonarnie, a jednocześnie pracował jako katecheta w średnich szkołach Lublina. Na UMCS uzyskał dwa dyplomy magisterskie: w 1949 roku z antropologu i w 1950 roku z pedagogiki. Doktorat w tejże uczelni uzyskał w 1951 roku na podstawie rozprawy pt. „Zmienność organizmu jako podstawa biologiczna zachowania”.

W latach 1952-1959 ks. Sedlak pracował nadal jako prefekt, ale już w Radomiu. Od 1960 roku został zatrudniony w Lublinie na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Na zajęcia dojeżdżał z Radomia. W roku 1966 uzyskał na KUL-u habilitację z biologii teoretycznej, a następnie objął kierownictwo utworzonej przez siebie Katedry Biologii Teoretycznej, jedynej tego typu w Polsce, na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W roku 1974 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1980 roku profesorem zwyczajnym. 22 lata pracował jako nauczyciel akademicki, a po przejściu na emeryturę jeszcze przez dziewięć lat był kuratorem Katedry i prowadził zajęcia zlecone.

Droga naukowa ks. W. Sedlaka była bardzo oryginalna. Mimo późnego startu, doszedł on do wyników dzięki wytężonej pracy, cierpliwości, uporowi w dążeniu do poznawania nieznanego w przyrodzie, całkowicie własnych inwestycji finansowych oraz wysiłkowi włożonemu w kształcenie siebie. Cechowała go olbrzymia zdolność do kojarzenia rzeczy trudnych i nikomu nie znanych. Jego pole działalności było szerokie. Był kapłanem, a w tym prefektem, kaznodzieją, rekolekcjonistą. Był badaczem interdyscyplinarnym o spojrzeniu syntetyka. Ks. prof. objął swym zasięgiem kilka dyscyplin, takich jak: geologia i paleontologia Gór Świętokrzyskich, pochodzenie życia, paleobiochemia, paleobiofizyka i bioelektronika, czyli elektromagnetyczna teoria życia.

Od 1960 roku Włodzimierz Sedlak opublikował ponad 180 artykułów i kilkanaście książek z dziedzin, którymi się zajmował. Do jednego z pierwszych jego zainteresowań należy krzem. Podał teorię o ewolucyjnej roli krzemu w rozwoju protobiologicznych układów, czyli wczesnych form życia. W sformułowaniu jej W. Sedlak oparł się na prastarej ewolucji zaznaczonej antagonistycznym zestawem Si-Ca. Z tej tematyki ukazały się trzy pozycje: „Rola krzemu w ewolucji biochemicznej życia” (1967), „U źródeł nowej nauki. Paleobiochemia” (1973) i „Kierunek – początek życia” (1985). Profesor napisał również scenariusz do filmu pod tytułem „Krzem - pierwiastek młodości”. Dlaczego krzem został określony jako pierwiastek młodości? Ponieważ młode organizmy zawierają więcej krzemu niż starsze, a w miarę upływu lat poziom krzemu spada, a wzrasta poziom wapnia. Pojawiają się wówczas procesy miażdżycowe – skleroza, czyli zaznacza się starzenie organizmu.

Ks. W. Sedlak związał się z Górami Świętokrzyskimi bardzo wcześnie. Jednym z pierwszych odkryć dokonanych w tych górach przez niego był piryt na Łysej Górze (1957). Podał również wyjaśnienie powstania charakterystycznych powierzchni kwarcytowych, spotykanych w Górach Świętokrzyskich, tzw. „powierzchni deszczowych” – takie powierzchnie są wynikiem trawienia glino-krzemianowego podłoża przez pewne gatunki bakterii, glonów i grzybów. W latach pięćdziesiątych prowadził poszukiwania żelaza ze starożytnego wytopu, z tzw. dymarek i w 1959 roku ks. prof. Sedlak znalazł pierwsze kawałki stali. W Łysogórach odkrył fyllit (warstwowa substancja węglista) w mułowcach. Fyllit jest uznanym powszechnie dowodem śladów życia z prekambru. Profesor prowadził również badania narośli rakowatych na drzewach. W warstwach kwarcytowych odkrył faunę meduzowatych oraz przedstawiciela praślimaka.

Jednym z największych odkryć w kwarcytach świętokrzyskich było znalezienie przez Sedlaka w 1969 r. nieznanej dotychczas na świecie fauny liczącej ponad 550 min lat (kambr domy), zaliczonej przez niego do nowego rzędu Corallicyathida (koralicjatydy, archeocjaty – tak popularnie nazywał Sedlak odkrytą faunę). Znaczenie tego odkrycia było bardzo duże, obaliło bowiem dotychczasowe opinie, że warstwy kwarcytowe są pozbawione skamieniałości, czyli że są „martwe”. Również w tych samych warstwach odkrył wiele okazów glonów też z kambru. Ta fauna i rośliny są bardzo dużych wymiarów i bardzo dobrze zachowane. W. Sedlak przebadał gołoborza kwarcytowe i 20 wychodni, wydobył około 10000 skamieniałych dokumentów. W Muzeum Przyrodniczo-Leśnym Świętokrzyskiego Parku Narodowego na Św. Krzyżu znajduje się wiele eksponatów fauny i flory kambryjskiej podarowanej przez ks. Sedlaka. Odkrytą faunę przedstawił na Międzynarodowym Sympozjum Korali Kopalnych w Paryżu w 1975 roku, a w 1979 roku zreferował kopalne glony megaskopowe na Międzynarodowym Sympozjum Korali Kopalnych w Warszawie.

Święty Krzyż dla ks. prof. Sedlaka to nie tylko letni poligon naukowy, ale również odpoczynek. Profesor ukochał swoje góry, nazywał je „Ziemią obiecaną”, „Ziemią Świętą”. Czerpał natchnienie i siłę z nich. One dopingowały go do wytrwałości, do cierpliwości w dążeniu do wyczuwalnych tylko intuicyjnie celów. Te góry tylko jego dopuściły do tak bliskiej zażyłości, tylko on był godny stawić im czoła, a właściwie współpracować z nimi. Znał doskonale nie tylko historię klasztoru i Muzeum Przyrodniczego na Św. Krzyżu, historię kultury materialnej i wojenną przeszłość tego terenu, ale przede wszystkim budowę geologiczną całych Gór Świętokrzyskich, jak i wiele ciekawostek przyrodniczych związanych z puszczą jodłową, gołoborzami, tajnikami ostępów leśnych. Tu znał każdą piędź ziemi.

W. Sedlak znany jest najbardziej z bioelektroniki, nad którą rozpoczął pracę w roku 1967. Do 1993 roku, do chwili śmierci, Profesor rozpracowywał i popularyzował bioelektronikę, napisał na ten temat ponad sto artykułów i kilka książek. Według bioelektroniki reakcje chemiczne i procesy elektroniczne w organicznych półprzewodnikach są związane zależnościami kwantowo-mechanicznymi, co można przedstawić na modelu posiadającym dwie komplementarne, czyli nierozdzielne i jednakowo ważne strony – chemiczną i elektroniczną.

Formułując elektromagnetyczną teorię życia, W. Sedlak zszedł piętro niżej w organizacji życia, czyli minął poziom chemiczny, na którym stała dotychczas biologia, i sięgnął poziomu kwantowego. Stwierdził, że na tym poziomie zachodzą wszystkie procesy życiowe dzięki kwantowo-mechanicznym sprzężeniom reakcji chemicznych z procesami elektronicznymi w półprzewodnikowym środowisku jakim są np. białka. Takie sprzężenie przejawia się emisją światła. Na tym poziomie wymiana informacji staje się zrozumiała tak w samym organizmie, jak i między organizmem a środowiskiem zewnętrznym.

Z chwilą przyjęcia bioelektroniki należy inaczej spojrzeć na biologię, dogłębniej, a tym samym na medycynę, która jest bardzo ważna dla człowieka. „Kwantowe podłoże stwarza możliwości ruszenia natury życia omijanej dotąd przez niewiedzę” (W. Sedlak, „Człowiek i Góry Świętokrzyskie”).

Do publikacji z bioelektroniki należą: „Bioelektronika” (1979), „Bioelektronika – środowisko i człowiek” (1980), „Homo electronicus” (1980), „Na początku było jednak światło” (1985), „Postępy fizyki życia” (1984), „Wykłady o bioelektronice” (1987), „Wprowadzenie w bioelektronikę” (1988), „Mała monografia bioelektroniki”. „Bioelektronika dla wszystkich” (2000).

Do bardzo ważnych publikacji zaliczają się również następujące pozycje ks. W. Sedlaka: „Życie jest światłem” (1985), „Inną drogą” (1988), „Technologia Ewangelii” (1989), „W pogoni za nieznanym” (1990), „Człowiek i Góry Świętokrzyskie” (1993, 2001), „Zagubiony Bóg” (1996), „Teologia Światła, czyli sięganie Nieskończoności” (1997)

Chronologia ważniejszych wydarzeń w życiu ks. prof. Włodzimierza Sedlaka

1911 – Urodził się 31 października w Sosnowcu
1919-1920 – Rodzina Sedlaków przeprowadza się najpierw do Suchedniowa (1919), później do Skarżyska Kamiennej (1920)
1930 – Uzyskuje maturę
1935 – Po ukończeniu Seminarium Duchownego w Sandomierzu zostaje wyświęcony na kapłana Kościoła Katolickiego
1936-1939 – Podejmuje pracę jako prefekt w Ćmielowie (woj. Świętokrzyskie)
1939-1945 – Pracuje jako prefekt w Siennie (woj. Świętokrzyskie)
1946 – Podejmuje studia przyrodnicze na Wydziale Matematyczno- Przyrodniczym UMCS w Lublinie
1948-1952 – Przenosi się do Lublina. Studiując pracuje jako katecheta w lubelskich szkołach średnich
1949 – Uzyskuje magisterium z antropologii na Wydziale Matematyczno- Przyrodniczym UMCS w Lublinie (Temat pracy: „Kręgi izolacyjne parafii Sienno”)
1950 – Uzyskuje magisterium z pedagogiki Wydziale Matematyczno- Przyrodniczym UMCS w Lublinie
(Temat pracy: „Zmienność organizmu jako podstawa biologiczna zachowania”
1951 – Broni doktorat (tytuł rozprawy: „Zmienność organizmu jako podstawa biologiczna wychowania”), UMCS
1952-1960 – Przenosi się do Radomia. Pracuje jako prefekt w radomskich szkołach średnich
1959 – Publikuje hipotezę nt krzemowych początków życia
1960 – Zostaje zatrudniony na stanowisku adiunkta na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej KUL
1966 – Uzyskuje habilitację z zakresu biologii teoretycznej na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej KUL
(Tytuł rozprawy: „Możliwość odtworzenia początków ewolucji organicznej na podstawie komponenta krzemowego”).
1967 – Publikuje pracę, w której pojawiła się wzmianka o możliwości istnienia bioplazmy
1967 – Zostaje mianowany kierownikiem utworzonej dla niego Katedry Biologii Teoretycznej w KUL
1969 – Publikuje zarys koncepcji elektromagnetycznej natury życia
1973 – Z jego inicjatywy i pod jego kierownictwem zostaje zorganizowana w KUL „I konferencja poświęcona bioplazmie”
1974 – Uzyskuje tytuł profesora nadzwyczajnego
1975 – Z jego inicjatywy i pod jego kierownictwem zostaje zorganizowane „I krajowe sympozjum na temat bioelektroniki”
1980 – Uzyskuje tytuł profesora zwyczajnego
1982 – Przechodzi na emeryturę, prowadząc jeszcze przez kilka lat zajęcia zlecone w KUL
1993 – 17 lutego umiera w Radomiu.

więcej informacji po adresem www.sm.fki.pl/Sedlak/x_sedlak.php?nr=1